ADAM OSTASZEWSKI

Urodzony 22 października 1860 r. we Wzdowie, zmarł 4 marca 1934 r. w Krakowie.

Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Jasionowie.

Pochodził ze szlacheckiej rodziny ziemiańskiej herbu Ostoja. Był synem Teofila Ostaszewskiego i Emmy z hr. Załuskich. Zdobył gruntowne i wszechstronne wykształcenie – zdobył doktorat z prawa oraz filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim, a także kształcił się w Wiedniu, Paryżu i Berlinie.

Dzięki swoim wszechstronnym uzdolnieniom, łączącym nauki ścisłe, technikę, sztukę (rzeźba, malarstwo) oraz literaturę, przylgnął do niego przydomek „Leonardo ze Wzdowa”. Interesował się optyką, fizyką, akustyką, hydrostatyką, elektrycznością i magnetyzmem, chemią, mechaniką, zoologią, botaniką, mineralogią, paleontologią, geologią, agrotechniką, geografią, historią, archeologią, heraldyką, muzyką, architekturą, sztuką, sportem i techniką. Uprawiał jazdę konną, szermierkę, kolarstwo i jazdę autem.

Prowadził pionierskie prace nad maszynami latającymi, silnikiem odrzutowym (wybuchowym) oraz koncepcją pionowzlotu (Stibor 2), na który uzyskał patent w 1909 roku w Paryżu. W 1888 r. w Berlinie odbył swój pierwszy lot wolnym balonem z biało-czerwoną flagą nieistniejącego wówczas państwa polskiego.

W rodzinnym majątku we Wzdowie wzniósł drewniane obserwatorium astronomiczne z ruchomą kopułą (nazywane przez okolicznych mieszkańców „Cyrklem”).

Władał ponad dwudziestoma językami obcymi (m.in. chińskim, perskim, arabskim, łaciną, greką) i tłumaczył poezję na język polski.

Słynął również z niezwykłego ekscentryzmu oraz głoszenia odważnych, acz niekonwencjonalnych teorii naukowych, podważając między innymi teorię budowy świata opracowaną przez Kopernika. Wykorzystując lukę w prawie międzynarodowym, ogłosił się cesarzem Antarktydy. Pozostaje jedną z najbardziej barwnych postaci związanych z historią polskiej myśli technicznej i rejonu Brzozowa.